بادبان – سپیده کلارستاقی – منوچهر والیزاده را بیشتر از آنکه بشناسیم، با قلبمان حس کردهایم. او صدای بیتکرار خاطرات چند نسل بود؛ صدایی که از حنجرهاش نه تنها دیالوگهای سینمایی، که روح شخصیتها به کالبد مخاطب دمیده میشد.
به گزارش بادبان، والیزاده فقط یک «دوبلور» نبود، او جادوگر کلام بود که میتوانست با لحن گرم و جوانپسندش، حتی سختترین نقشهای دراماتیک را برای تماشاگر ایرانی دلنشین و باورپذیر کند.
او در دوران طلایی دوبلاژ ایران، با تکیه بر استعدادی ذاتی و پشتکاری مثالزدنی، امضای صوتی خود را پای نقشهای ماندگاری زد. از نقشهای بهیادماندنی در فیلمهای کلاسیک هالیوود گرفته تا شخصیتهای کارتونی که در کودکی ما ریشه دواندهاند. وقتی او به جای قهرمان داستان حرف میزد، ما نه فقط یک بازیگر خارجی، که یک دوست صمیمی را میدیدیم.
صمیمیتی که جدا از قاب جادویی تلویزیون، شاید اول بار در مصاحبهاش با نیما نوربخش دیدم و آنجا در روزنامه شروع و مجله دنیای زنان خواندم و بهتر شناختمش.
حالا در اول اسفندماه که سالگرد درگذشت اوست باید بگوییم فقدان او تنها خاموشی یک صدا نیست؛ بلکه ورق خوردن یکی از مهمترین صفحات دفتر هنر معاصر ایران است. در دنیایی که تکنولوژیها با سرعت سرسامآوری در حال تغییر سبک زندگی ما هستند، حضور هنرمندانی چون والیزاده، پلی بود میان سنت فاخر دوبله و نیازهای هنری نسل امروز.
امروز که از آن صدای گرم تنها نوارها و آرشیوها باقی مانده، ما با جای خالی مردی روبرو هستیم که زندگیاش را صرف جانبخشی به رویاهای دیگران کرد. منوچهر والیزاده در میان ما نیست اما هر بار که فیلمی از او را تماشا میکنیم، هر بار که تکیهکلامهایش در گوش جانمان میپیچد، او دوباره متولد میشود. یادش در هر جملهای که با طنین صدای او در یادها مانده، گرامی باد.
🔥 ممکن است این مطلب نیز برای شما جالب باشد: 👈آقای والیزاده دود سیگارت عذابم میدهد
