جای خالی یک جنتلمن در تئاتر و تلویزیون ایران

بادبان – سید رضا اورنگ – پیش از انقلاب سریالی پخش می‌شد با حضور بزرگانی مانند صادق بهرامی و جهانگیر فروهر به نام «اختاپوس» که مخاطبان خاص خود را داشت. برخی از بازیگرانی که بعدها شهره شهر شدند با این سریال راه ترقی را پیدا کرده و طی کردند.

زنده یاد سیروس ابراهیم‌زاده را برای اولین بار در همین سریال دیدم. صدایی خاص و گویشی ویژه داشت که بعدها به یکی از شاخصه‌های بازیگری‌اش بدل شد.

پیش از اینکه وی در قاب تلویزیون یا روی پرده سینما خودنمایی کند، مخاطبان از روی صدایش او را می شناختند، بس که نوع بیانش خاص بود.

مرحوم ابراهیم‌زاده از بازیگران باسواد ایران بود که به زبان خارجه هم تسلط کامل داشت. پرستیژ و روش خاصی در بازیگری و زندگی خصوصی داشت. هرگز ندیده و نشنیده‌ام کسی از این بازیگر مطرح، خدای ناکرده بد گفته یا گله‌ای کرده باشد. ذاتا مودب بود و عاشق ادبیات. همسر وی – ناهید کبیری – نیز نویسنده‌ای بود توانا که کتاب‌هایش هنوز در قفسه کتابفروشی‌ها خودنمایی می‌کند.

سال ۱۳۸۳ خبرنگار و عکاس روزنامه «بانی فیلم» را برای مصاحبه با این زوج هنرمند به خانه آنان گسیل کردم. این زوج فرهیخته حسابی از همکاران ما پذیرایی کرده و خروجی آن، مصاحبه دلنشین و جذابی بود با عکس‌هایی خاص.

سیروس ابراهیم زاده از جمله بازیگرانی بود که هر نقشی را به عهده می‌گرفتند، چه کوتاه و چه بلند، تمام وجود خود را به کار می‌بستند تا نتیجه آن، نه تنها خوب بلکه عالی باشد.

این هنرمند دوست داشتنی که در پرونده هنری‌اش، ده‌ها اثر از تئاتر و فیلم سینمایی گرفته تا سریال تلویزیونی دیده می‌شود از معدود بازیگرانی بود که در هر فیلم و سریالی برای او نقشی وجود داشت.

برخی از نویسندگان بر اساس نوع بازیگری و خصوصیات مرحوم ابراهیم زاده در فیلمنامه نقشی برای او می‌نوشتند و کارگردانان آن را به تصویر می‌کشیدند.

وجودش در هر فیلم و سریالی غنیمت بود. کارگردانان و دیگر عوامل با شخصیت و بازی او هرگز مشکلی پیدا نکردند زیرا کاربلد و چارچوب شناس بود. هرگز برای کارگردانان تعیین تکلیف نکرده و به آنچه از وی می‌خواستند عمل می‌کرد و اخلاق حرفه‌ای را همواره مد نظر داشت.

تنوع نقش های زنده‌یاد سیروس ابراهیم زاده بی‌نظیر بوده و به کاراکترهای زیادی جان بخشیده و آنها را دیدنی کرده. مخاطبان نیز بازی این بازیگر دوست داشتنی را دوست می‌داشتند. از فیلم‌ها و سریال‌های تاریخی-مذهبی گرفته تا تئاترهای اجتماعی و کمدی، وی در آنها بازی کرده و خوش درخشیده.

کارنامه بازیگری مرحوم ابراهیم زاده آنچنان سنگین و رنگین است که به عنوان راقم این سطور، جرات ندارم یک یا چند اثر را نام ببرم زیرا از نظر حقیر در تمام تئاترها، سریال‌ها و فیلم‌های سینمایی که بازی کرده کارش کارستان بوده.

مدتی بود این هنرمند کاربلد، نه روی صحنه تئاتر رفته بود و نه مقابل دوربین سریال و فیلم سینمایی. برای همین جای خالی وی همواره حس می‌شد.

اکنون که این بازیگر مودب و باسواد، خرقه تهی کرده و به دیار باقی سفر کرده، جای خالی او بیش از پیش حس شده و خواهد شد زیرا محال است فرد دیگری با آن صدا و گویش خاص دوباره پا به عرصه هنر بگذارد.

سیروس ابراهیم‌زاده مدت‌ها بود که با دیو بیماری دست و پنجه نرم می‌کرد اما سرانجام طاقتش طاق شد و از نفس افتاد.

نمی‌دانم که در ایام بیماری، مدیر و سینماگری جویای احوال او شده یا نه؛ من که نشنیدم چنین اتفاقی افتاده باشد. مرگ هنرمند سخت و سنگین است و وقتی سخت‌تر و سنگین‌تر می‌شود که در غربت اتفاق افتاده و غریب از دنیا برود.

خداوند این هنرمند دوست داشتنی را بیامرزد و به همسر داغدار و خانواده عزادارش صبر و شکیبایی عنایت فرماید.