بادبان – سید رضا اورنگ – بازیگران سریال مطرح و پربیننده «دلیران تنگستان» یکی یکی کم میشوند. اولین دلیری که از دنیا رفت، زندهیاد محمود جوهری بود که در عنفوان جوانی این اتفاق برایش افتاد. بسیاری از آنانی که در این مجموعه هنرنمایی کردند، دیگر در قید حیات نیستند؛ حتی کارگردان آن نیز چند سالی است که به رحمت خدا رفته.
آخرین فرد از جمع دلیران تنگستان، خالو حسین دشتی(شهروز رامتین) بود که ۱۳ دی ماه ۱۴۰۴ در غربت سرد سوئد جان به جان آفرین تسلیم کرد. چندی پیشتر خبر فوت او در فضای مجازی منتشر شد اما خیلی زود بستگانش تکذیب کردند اما این شایعه بالاخره به واقعیت پیوست. بیشک محمود جوهری در نقش رئیسعلی دلواری و شهروز رامتین در قالب خالو حسین دشتی، از مثبتترین و محبوبترین هنرآفرینان سریال پرطرفدار و ماندگار «دلیران تنگستان» بودند.
ناصر محمدرضایی با نام هنری شهروز رامتین از بازیگران باسواد دوران خود بود که از دانشکده هنرهای زیبا در رشته تئاتر فارغ التحصیل شد. وی از تئاتر شروع کرد و بعد وارد سینما شد. زندهیاد رامتین در چند فیلم، پیش و بعد از انقلاب بازی کرد اما با نقش خالو حسین دشتی در دلیران تنگستان در خاطرها ماندگار شد.
افراد کاربلد و اصیلی که در عرصه فرهنگ و هنر ایران فعالیت داشته و تاثیرگذار بودند،خودشان تصمیم میگیرند کجا زندگی کنند؛ در وطن یا غربت. اگر خواسته قلبی بوده باید به تصمیم آنان احترام گذاشت اما اگر به خاطر برخی مشکلات و محدودیتها بوده، باید مشکل حل شده و در صورت تمایل، این هنرمندان را به سرزمین مادری بازگرداند و از وجودشان بهره برد.
برخی از هنرمندان مانند زندهیادان جعفر والی، محمد مطیع و… با اینکه در غربت زندگی میکردند اما در طول سال به کشور بازگشته و در فیلم، سریال یا تئاتری بازی میکردند و میرفتند. بعضی نیز خواسته یا ناخواسته چنین نکردند و منعی هم برای ورود به وطن نداشتند، از جمله سوسن تسلیمی و علیرضا مجلل. زندهیاد شهروز رامتین نیز در غربت سوئد زندگی و همانجا فوت کرد و در خاک سرد غربت دفن شد.
چندی پیش هم مراسم دفن استاد بهرام بیضایی در آمریکا برگزار شد و هنرمندی ایرانی به خواست خانوادهاش دور از خاک مقدس ایران در سرزمینی غریب که متعلق به او نبود به خواب ابدی فرو رفت.
امروز جز حسرت خوردن و آه کشیدن کاری از دستمان برنمیآید. بارها نوشتم و گفتم که ای کاش فرصتی فراهم میکردند تا هنرمندان واقعی ایران -البته نه شبههنرمندان بیهنر و خودنمای بیگانهپرست- به سرزمین خویش میآمدند و برای وطن و مردمشان هنرنمایی میکردند.
حیف که چنین نشد و بسیاری از آنان را از دست دادیم. حتی قبرشان هم در دسترس نیست تا به این هنرمندان واقعی، اصیل و ایراندوست، ادای احترام کرده و فاتحهای بخوانیم. خداوند شهروز رامتین و دیگر هنرمندان عاشق ایران که در غربت مردند و دفن شدند را بیامرزد.
