بادبان – سپیده کلارستاقی – این ویدیوی کمیاب اختصاص دارد به گفتوگویی کوتاه با نعمتالله آغاسی -خواننده بنام ایرانی- که در سالهای پس از انقلاب ضبط شده است. به گزارش بادبان، او در این مصاحبه از اجرایش برای بیماران مبتلا به جذام در یک مرکز درمانی واقع در مشهد در سالهای پیش از انقلاب میگوید. آن هم وقتی که برای زیارت به حرم امام رضا (ع) رفته بود.
او در این ویدیوی کوتاه، خاطره عجیبش را چنین توصیف میکند که حتی نمیدانسته جذام یک بیماری مسری است یا نه! و به همین خاطر با جذامیانی که طرفدار او بودند روبوسی میکند و آنها را در آغوش میکشد و باقی ماجرا. نکته اینکه از ویژگیهای بارز و مردمپسند زندهیاد آغاسی همین مردمداری مختص به او بود که موجب میشد تا تقریبا همه ایرانیان کمتر خوانندهای را به اندازه او دوست میداشتند.
نیما نوربخش – روزنامهنگار و سردبیر پایگاه خبری بادبان – سال گذشته در یادنامهای برای آغاسی نوشت: «در روزگاری که بسیاری از خوانندهها برای طبقه متوسط و مرفه میخواندند، آغاسی صدای فرودستان شد. صدای چکش کارگر و بوق وانت و کمانِ پنبهزن محل. او از جنوب شهری در جنوب کشور برخاسته بود. از میان مردمی که هر روز غروب، پس از کار، با نان سنگک و چای شیرین پای صدایش مینشستند. نه کتوشلوار گرانقیمت داشت و نه ماشین لوکس خارجی ولی وقتی میخواند: «تو سفر کردی به سلامت/ تو مرا کشتی ز خجالت/دیگه حرف آشتی نباشه/ با تو قهرم تا به قیامت…» هر دلشکستهای حس میکرد آغاسی برای او و عشق نافرجامش میخوانَد.»
آقای روزنامهنگار در بخش دیگری از مطلبش نوشت: «آغاسی برای خیلیها نماد هنرمندی بود که بیسواد، بیپول و بیپشتوانه، بالا آمده بود. مردم میگفتند: «آغاسی از خودمونه.» ترانههایش مثل گپی دونفره وسط خیابان بود، نه اجرا در تالاری لوکس. شاید برای همین بود که منتقدان و خبرنگاران، موسیقی او را «کوچهبازاری» مینامیدند. چه اینکه صدای او صدای بخشی از جامعه بود که هیچ بلندگویی نداشت.»
ناگفته نماند که آغاسی به تاریخ ۲۹ تیرماه ۱۳۱۸ در اهواز به دنیا آمد و ۱۴ آبان ۱۳۸۴ در کرج از دنیا رفت و صدایش را برای ایرانیان و فارسی زبانان جهان به یادگار گذاشت.
⏰ زمان تماشا: ۲ دقیقه
روحش شاد، هنرمندی بامرام و دوست داشتنی بود.