یکی از زیباییهای بزرگ کارنامه پینک فلوید این است که چند فصل درخشان و متفاوت را در خود جای داده است؛ از راک سایکدلیکِ دوره نخست، زمانی که نبوغ سید برت هدایتگر گروه بود تا تجربهگراییهای جالب پس از آن که آلبومی چون More نمادش بهشمار میآید و سپس تلاشهای پالودهتر و نزدیک به پراگرسیو مانند Meddle که زمینهساز تسلط مشهور گروه بر آلبومهای مفهومی شد. این مسیر تکاملی، یکی از شگفتانگیزترین قوسهای رشد در تاریخ موسیقی است.
داشتن چنین قوس روشنی باعث شده انتخاب دوره محبوب از میان آثار گروه برای شنوندگان آسان باشد. همین موضوع درباره اعضای گروه نیز صدق میکند. در طول سالها، هر یک از اعضای ترکیب کلاسیک پینک فلوید—دیوید گیلمور، راجر واترز، ریچارد رایت و نیک میسن—درباره بهترین آثار گروه از نگاه خود سخن گفتهاند. همانطور که قابل انتظار است، با توجه به روابط پرتنش درون گروه، هرکدام برداشت خاص خود را از آنچه موفق بوده یا نبوده داشتهاند.
یکی از دلایلی که پینک فلوید توانست به چنین اوجهای شگفتانگیزی برسد، صداقت بیرحمانه اعضا با خودشان درباره هنرشان بود. این رویکرد باعث شد عناصر صوتی موفق را پرورش دهند و آنچه میتوانست کل پروژه را از مسیر خارج کند کنار بگذارند؛ آنها استاد «دلکندن از محبوبها» بودند. هرچند دوره پس از آلبوم More در سال ۱۹۶۹ نقشی تعیینکننده داشت -چرا که گروه در آن زمان صدای خود را تثبیت کرد و با پالت صوتی گستردهای آزمایشهایی انجام داد که پایههای آثاری چون The Dark Side of the Moon را بنا نهاد- اما بخش قابلتوجهی از آن دوره، چیزهایی بود که اعضای گروه ترجیح میدادند از تاریخ پاک شود. با وجود صراحت در بیان آثاری از پینک فلوید که دوستشان ندارد، گیلمور درباره بهترین دستاوردهای گروه نیز رک بوده است. او در گفتوگو با Billboard در سال ۲۰۰۶، ترانههای محبوبش از پینک فلوید را فهرست کرد و حتی دو «قطعه شاخص» را نام برد؛ انتخابهایی که چندان هم غافلگیرکننده نیستند «Shine On You Crazy Diamond» و «Wish You Were Here»دو قطعهای که در صدر فهرست بسیاری از هواداران قرار میگیرند.
