منصور هرندی در رسانه صدای هنر نوشت:
«هنرمندان در ساختار تامین اجتماعی کد کارگاهی ندارند پس بیمه بیکاری ندارند و متاسفانه بیمه درمانی آنها نیز حداقلی است. همین چند روز قبل یکی از رفقای هنرمند را در بیمارستان بستری کردند و متاسفانه برای یک جراحی دو ساعته ، حدود سیصد میلیون فاکتور کردند. دوستمان فاکتور را برداشته برده بیمه تکمیلی صندوق هنر و بعد از چندین روز فقط یکسوم هزینه را برگرداندهاند. دلیل مساله چیست؟ وقتی هنرمندی کل هزینه بیمه تکمیلی را یکجا و از جیب خود میدهد چرا باز هنگام گرفتاری بیمه تکمیلی بازی درمیآورد و از سقف پایین تعهدات بیمهگزار و بالا بودن تعرفه بیمارستانها، توجیه میآورد.
واقعا نقش خانههای سینما و تئاتر و موسیقی در ایجاد خدمات درمانی برای هنرمندان چیست؟ خانه تئاتر برای صدمین بار جایزه نقد برگزار میکند ولی در این ده سال اخیر حتی نتوانسته یک خانه بهداشت برای هنرمندان راه بیندازد. خانه سینما چندین ساختمان دولتی دارد و هر سال بودجه میلیاردی میگیرد ولی حتی نمیتواند بخشی از هزینه سنگین بیمه درمانی هنرمندان را تامین کند. چرا؟
چرا روسای خانههای تئاتر و موسیقی و سینما فقط به دنبال ورود به ساختارهای دولتی هستند و حداقل از حضور در همین ساختارها برای هنرمندان تسهیلات نمیگیرند؟ چرا همایون اسعدیان رییس خانه سینما به جلسه شورایعالی سینما نمیرود و از معاون رییسجمهور نمیخواهد همین یک قلم خدمات درمانی سینماگران را تحت پوشش همان ساختاری ببرد که کارمندان وزارت ارشاد را پوشش داده؟؟ واقعا تا کی باید شاهد توجیه روسای خانههای سینما و تئاتر و موسیقی و غرغر به دولتیون باشیم؟؟ چرا اینها کلا از دولت انشعاب نمیکنند و مثلا نمیروند زیرمجموعه کمیته امداد تا لااقل هنرمندان یک خدمات درمانی بهدردبخور داشته باشند؟».
